Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΣΑΝ ΤΗΝ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ !!!

Επιδικάστηκαν 28 εκατομμύρια ευρώ στους συγγενείς των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου, αλλά δεν εφαρμόστηκε γιατί οι Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης δεν εξέδιδαν απόφαση εκτέλεσής της !!!
Η απόφαση Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς (137/1997) κατέστη αμετάκλητη με την 11/2000 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, η οποία απέρριψε αίτηση αναίρεσης του Γερμανικού Κράτους. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας η «αναγκαστική εκτέλεση κατά αλλοδαπού δημοσίου δεν μπορεί να γίνει χωρίς προηγούμενη άδεια του Υπουργού της Δικαιοσύνης»!!!
Κύριε Κ. Παρασκευόπουλε αποδείξτε ότι ξεχωρίζετε από όλους τους προκατόχους σας !!!
Δώστε την άδεια να προχωρήσουν σε αναγκαστική εκτέλεση κατά του Γερμανικού Δημοσίου !!!
Έτσι θα μείνετε στην ΙΣΤΟΡΙΑ !!!




Ας θυμηθούμε το ιστορικό:

Υπήρχε η αγωγή στις 27-11-1995 με ενάγοντες φυσικά πρόσωπα και τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση της Βοιωτίας, που ενεργούσε ατομικά και ως εκπρόσωπος των φυσικών προσώπων κατά του γερμανικού δημοσίου για τις αποζημιώσεις της περιοχής εκεί του Διστόμου.
Εξεδόθη ερήμην του γερμανικού δημοσίου η 137/97 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που απέρριψε την αγωγή ως προς τη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση καθ’ ο μέρος ενήργησε ατομικά. Την έκανε δεκτή κατά το μέρος που εκπροσωπούσε φυσικά πρόσωπα για ορισμένα ποσά και για μια δικαστική δαπάνη ύψους 150 εκατομμυρίων δραχμών.
Η απόφαση κατέστη αμετάκλητη μετά την απόρριψη αίτησης αναίρεσης που άσκησε το γερμανικό δημόσιο στον Άρειο Πάγο. Ο Άρειος Πάγος εν ολομελεία με την 11/2000 απόφασή του απέρριψε την αίτηση αναιρέσεως του γερμανικού δημοσίου. Έτσι, λοιπόν, η απόφαση κατέστη αμετάκλητη και εκτελεστή.
Στη συνέχεια αρχίζει η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης. Με απόγραφο εκτελεστό της απόφασης του πρωτοδικείου για τη δικαστική δαπάνη επετάγη στο γερμανικό δημόσιο να πληρώσει τη δικαστική δαπάνη –όχι τα ποσά, τη δικαστική δαπάνη, δηλαδή τα 150 εκατομμύρια δραχμές- και επεβλήθη αναγκαστική κατάσχεση με έκθεση κατασχέσεως κάποιας δικαστικής επιμελήτριας σε βάρος ακίνητης περιουσίας του γερμανικού δημοσίου στη χώρα μας του Ιδρύματος «Γκαίτε», δηλαδή εκεί που στεγάζεται το ακίνητο του Ιδρύματος «Γκαίτε».
Το γερμανικό δημόσιο άσκησε ανακοπή κατά της εκτελέσεως, με κύριο λόγο ότι δεν υπήρχε άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης, κατά το 923 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.
Επί της ανακοπής εκδόθηκε η 3667/2001 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου, που απέρριψε την ανακοπή του γερμανικού δημοσίου. Έκρινε ότι δεν απαιτείται άδεια και απέρριψε και τους λοιπούς λόγους. Είπαμε ότι η επίσπευση γινόταν μόνο για τη δικαστική δαπάνη και όχι για τις απαιτήσεις των βλαβέντων, ζημιωθέντων εναγόντων.
Το γερμανικό δημόσιο ασκεί έφεση με ημερομηνία 9-7-11. Επί της εφέσεως εκδίδεται απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η 6848, με την οποία έγινε δεκτή η έφεση, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοδικείου και αφού δίκασε την ανακοπή την απέρριψε, με το σκεπτικό ότι απαιτείται άδεια του Υπουργού Δικαιοσύνης, η οποία στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρχε.
Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε αναίρεση, η οποία απορρίφθηκε για τους ίδιους λόγους.  Αυτό είναι το ιστορικό της εκτελέσεως.
Δείτε εδώ την απόφαση της ολομέλειας του Αρείου Πάγου: 

Γράφει ο Γεώργιος Κοντός